30/05/2026
ΕΙΣ ΜΝΗΜΗ ΝΑΚΗ ΣΠΕΤΣΙΩΤΗ (1949 - 2026):
Δεν ήσουν απλά ένας καλός άνθρωπος. Όλοι είχαν ένα καλό λόγο να πουν…για σένα, για τον χαρακτήρα σου, τις καλές σου ιδιότητες, την ηθική σου, την ζωή σου γενικά. Έζησες τις πιο τραγικές καταστάσεις που μπορεί να ζήσει κάποιος…παρόλα αυτά, αγαπούσες την ζωή και είχες θετική άποψη! Ήσουν δυνατός χαρακτήρας, γι' αυτό και άντεξες τόσες πολλές φουρτούνες στην ζωή σου! Ήσουν πηγή ενθάρρυνσης για όλους μας…όταν εσύ άντεξες τόσα, τα δικά μας προβλήματα ήταν ασήμαντα, όσο σοβαρά και αν ήταν!! Παρόλη την θλίψη που είχες μέσα σου, δεν σου έλειπε το χαμόγελο, η καλή διάθεση, ακόμα και το χιούμορ. Ήσουν ευχάριστη συναναστροφή στην παρέα με τους φίλους, με τους συγγενείς…στους γάμους των παιδιών σου, στους γάμους των εγγονιών σου. Καμιά, ΜΑ ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ δεν παραπονιόσουν για αυτά που πέρασες…παρότι τα μάτια σου…το βλέμμα σου, όπως σε αυτή την φωτογραφία που τράβηξε ο εξαδελφος σου και αγαπητός σου φίλος Τίτος, 40 ημέρες πριν φύγεις (1.4.2026), πρόδιδαν πολλά! Ήσουν ένας αληθινός αγωνιστής της ζωής! Έκανες θυσίες για την οικογένεια σου! Στερήθηκες από την ζωή σου για τα παιδιά σου, τα εγγόνια σου, τα δισέγγονα σου! Δεν έλεγες όχι σε κανέναν όταν ζητούσε κάποιος την βοήθεια σου, ακόμα και για κάτι τεχνικό…πχ για να φτιάξεις κάτι...μία συσκευή, ένα μηχάνημα, και πάντα αφιλοκερδώς. Δεν ήσουν μόνο ένας δεινός τεχνίτης…ήσουν ευρεσιτέχνης. Σου περνούσαν τα πάντα! Γι' αυτό από μικρός σε αποκαλούσα ‘επιστήμονα’. Στις δουλειές σου, από τα πρώτα χρόνια ως γεωργός στα χωράφια με τον πατέρα σου, τον παππου μου, μέχρι μηχανοδηγός στα λατομεία με τους Α/φούς Μουζούρη, ήσουν ένας μάστρος...ήσουν ο καλλύτερος ανάμεσα στους συναδέλφους σου!-Πολέμησες στον πόλεμο του ’74, στην πρώτη γραμμή και επέζησες παρόλο που κινδύνεψε η ζωή σου αφού ήρθες σε απόσταση λίγων μέτρων με τον εχθρό. -Υπόφερες αφάνταστα βλέποντας καθημερινά τον γιο σου τον Νίκο, τον εξάδελφο μου, να υποφέρει με την υγεία του 30 ολόκληρα χρόνια πριν τελικά φύγει από την ζωή, τον Αύγουστο του 2002. -Άντεξες την απώλεια του δεύτερου σου παιδιού, της Ρίτας, βλέποντας την να πεθαίνει μόλις δεκατριών μηνών, τον Νοέμβριο του ‘74. -Είχες υπομείνει για τέσσερεις και πλέον δεκαετίες φροντίζοντας με πολλή αγάπη και στοργή την γυναίκα σου, την θεία μου την Ελλού, η οποία υποφέρει μέχρι σήμερα με την υγεία της.
Άντεξες τα πάντα θείε!!!***Στάθηκες δίπλα στην πατρική μου οικογένεια, ως στήριγμα μας, και στις ευχάριστες στιγμές αλλά ΕΙΔΙΚΟΤΕΡΑ στις δύσκολες! Ήσουν ένας από τους δύο προστάτες της οικογένειας μου μετά που έφυγε από την ζωή ο πατέρας μου! Ήσουν για μένα, ο δεύτερος μου πατέρας, ο πραγματικός μου φίλος μου, ο καλλύττερος μου παρέας! Αμέτρητες οι αναμνήσεις μαζί…από τότε που θυμούμαι μικρός, στον Τέρατσο, στα χωράφια…μέχρι την τελευταία σου Κυριακή, στο περβολούι, έξη ώρες σχεδόν παρέα μαζί μας…τον γιο μου, εμένα και τρεις μικρούς φίλους…Αναμνήσεις χαραγμένες έντονα στην καρδιά και την διάνοια!
ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΕΦΥΓΕΣ!!! ΠΟΣΟ ΑΔΙΚΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΟΥ ΘΕΙΕ! ΔΕΝ ΣΟΥ ΑΞΙΖΕ ΤΕΤΟΙΑ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ, ΤΕΤΟΙΟ ΤΕΛΟΣ! ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΩ ΛΟΓΙΑ ΝΑ ΕΚΦΡΑΣΩ ΤΗΝ ΘΛΙΨΗ ΜΟΥ, ΤΗΝ ΣΤΕΝΟΧΩΡΙΑ ΜΟΥ!!! -feeling devastated
