15/08/2021
Maar een tsunami is feitelijk ook een "wave" dus je mag je best overweldigd voelen.
Wil je leren surfen, op de golven van je emoties, dan is (cliché) zelf acceptatie les 1.
Zelf acceptatie is o.a. je beide voeten stevig op de grond planten als je kritiek krijgt (van anderen maar ook van jezelf!)
Vervolgens observeer je het gevoel dat je erbij krijgt want kritiek krijg je zelden zonder dat het iets in jezelf raakt.
Is het gevoel duidelijk, bv verdriet, woede of angst dan komt uiteindelijk de bron daarvan naar voren maar dit duurt soms even (uren, dagen, maanden of jaren 😅)
Gevoel (h)erkennen, zorgt dat je ruimte krijgt om de kritiek rationeel en nuchter te bekijken. Is de kritiek terecht? Is het nodig/nuttig? Kan je er (later) iets mee?
Als je tot de conclusie komt dat de kritiek een bouwsteen is naar een zelf gekozen doel (bv angstvrij doen wat je leuk vindt) kan je gaan kijken naar hoe je je gedrag kan veranderen.
Toch is kritiek heel vaak ook iets van de kritikus zelf en als je dat ziet en het bij die persoon kan laten heb je ook een stukje vrijheid hervonden.
Maar als de kritiek is op iets dat je (nog) niet kan of wil veranderen en je wel ziet dat het hinderlijk voor die kritiekgever is, accepteer het dan als een unieke eigenschap van jezelf. Niet de ander maar jijzelf bepaalt wat bij jou hoort en wat je doet. En jullie beiden bepalen of je toch met elkaar om kan blijven gaan. Zelfs als het niet in een privé maar werksituatie is dat je kritiek krijgt.
Nu is kritiek in een werksituatie, bv als een manager iets anders wil dan wat jij geeft, wat lastiger omdat het vrijwel altijd persoonlijke gevolgen heeft en je er vaak afhankelijker van bent of denkt te zijn. Maar uiteindelijk kan je met zelfacceptatie ook in je werk verder komen, desnoods in ander werk.
Met dat in gedachten is de volgende golf een nieuwe kans om uit te zoeken waarin je ondergedompeld wordt en heb je de slag van emotie surfen wat meer te pakken.