01/05/2026
Kenzai Pavilion: สถาปัตยกรรมเท่าที่จำเป็น
การจัดระบบใหม่ของวัสดุที่มีรากเดิม ให้วัสดุนำกลับไปใช้ได้
Kenzai Pavilion ถูกออกแบบขึ้นในช่วงเวลาที่วัสดุกำลังเปลี่ยนบทบาท จากประวัติศาสตร์ยาวนานกว่าสี่ทศวรรษของ Kenzai ที่เคยทำงานอยู่กับพื้นผิว สู่การเป็นองค์ประกอบที่ก่อร่าง ปกคลุม และกำหนดที่ว่างทางสถาปัตยกรรม
วันนี้ Kenzai ขยายขอบเขตจากพื้นไปสู่ผนังและหลังคา ทำงานร่วมกับที่ว่างในทุกมิติ วัสดุเดียวกันจึงไม่ได้ถูกจำกัดด้วยตำแหน่ง แต่สัมพันธ์กับวิธีการจัดวางและการประกอบที่แตกต่างกันในแต่ละบริบท
EKAR นำวัสดุเดิมกลับมาตั้งคำถามผ่านการจัดวางและวิธีประกอบ แผ่นกระเบื้องถูกจัดระยะให้แยกตัวออกจากกัน เกิดช่องว่างที่เปิดให้แสงและอากาศไหลผ่าน พื้นผิวทั้งสองด้านถูกเปิดเผยพร้อมกัน ทำให้ความงามของวัสดุไม่ได้จำกัดอยู่เพียงด้านที่ถูกออกแบบให้มองเห็น แต่รวมถึงด้านที่มักถูกละเลยในฐานะส่วนที่ไม่ถูกนับเป็นความงาม
การรับรู้เริ่มจาก “ดิน” ในฐานะจุดตั้งต้นของวัสดุ กลิ่น เนื้อ และร่องรอยของการเผายังคงปรากฏอยู่ในระยะใกล้ พื้นที่ถูกกำหนดให้ต่ำและกระชับกับร่างกาย เพื่อให้ผู้ใช้งานเข้าไปอยู่ในระยะของวัสดุโดยตรง แสงเคลื่อนตามจังหวะของการวางกระเบื้อง เกิดลำดับของเงาและช่องว่างที่เผยให้เห็นความต่อเนื่องของระบบ
แผ่นกระเบื้องหลายร้อยแผ่นถูกประกอบผ่านระบบแขวนที่ถอดกลับได้ทั้งหมด โดยอาศัยร่องของวัสดุเป็นจุดยึด ไม่มีการตัด ไม่มีเศษเหลือ ทุกชิ้นถูกวางเผื่อสำหรับการนำกลับไปใช้ใหม่หลังจบการแสดง
ในบริบทของงานสถาปัตยกรรมร่วมสมัยที่ขับเคลื่อนด้วยการสร้างสรรค์สิ่งใหม่อย่างต่อเนื่องและจบลงด้วยการรื้อถอน วัสดุจำนวนมากถูกใช้เพียงชั่วคราวก่อนจะหลุดออกจากระบบการใช้งาน การแสวงหาความใหม่จึงกลายเป็นจุดตั้งต้นหลัก ขณะที่สิ่งที่มีอยู่เดิมยังเปิดโอกาสให้ถูกนำกลับมาตีความและต่อยอดในมุมมองใหม่
การสร้างสรรค์ในพาวิลเลี่ยนนี้ตั้งอยู่บนแนวทางดังกล่าว โดยเริ่มจากการกลับไปทำความเข้าใจประวัติและตัววัสดุที่มีอยู่ ทั้งคุณสมบัติ ร่องรอย และวิธีการทำงาน ก่อนจะพัฒนาไปสู่การจัดวางและระบบใหม่ที่แตกต่างออกไป
วิธีการประกอบตั้งอยู่บนสมมติฐานที่เปิดให้วัสดุสามารถเคลื่อนต่อได้ การสร้างไม่ใช่จุดเริ่ม และการรื้อไม่ใช่จุดจบ ชิ้นส่วนทั้งหมดถูกคิดให้เคลื่อนย้าย เปลี่ยนตำแหน่ง และกลับไปทำงานต่อในบริบทอื่นได้
รูปทรงถูกลดทอนจนเหลือเพียงสิ่งที่จำเป็น การจัดเรียงและพฤติกรรมของวัสดุจึงเป็นตัวกำหนดพื้นที่โดยตรง สถาปัตยกรรมถูกคงไว้เท่าที่จำเป็น แต่ละองค์ประกอบทำงานอย่างเฉพาะเจาะจงโดยไม่เกินหน้าที่ของตน สิ่งที่ปรากฏคือผลลัพธ์ของระบบ การประกอบ และความสัมพันธ์ระหว่างชิ้นส่วน
-----
Kenzai Pavilion: Architecture as necessary,
a reconfiguration of legacy material into a reusable system.
Kenzai Pavilion is conceived at a moment when the role of material is shifting. Drawing from over four decades of Kenzai’s history, once rooted in surface applications, the material is re-positioned as an architectural element capable of shaping, enclosing, and defining space.
Today, Kenzai extends beyond flooring into walls and roofing, operating across spatial conditions. The same material is no longer confined by position, but instead responds to different modes of arrangement and assembly in each context.
EKAR re-examines the material through its method of arrangement and assembly. Tiles are spaced apart to create intervals that allow light and air to pass through. Both front and back surfaces are revealed simultaneously, allowing the material’s expression to extend beyond the side traditionally designed to be seen, including surfaces often overlooked as part of its aesthetic value.
The experience begins with “earth” as the origin of the material. Its smell, texture, and traces of firing remain perceptible at close range. The space is kept low and intimate, bringing the body into proximity with the material. Light moves along the rhythm of tile placement, producing sequences of shadow and void that reveal the continuity of the system.
Hundreds of tiles are assembled through a reversible hanging system, using the material’s own grooves as connection points. No cutting is required, and no waste is produced. Each piece is positioned with the intention of being disassembled and reused after the exhibition.
Within a contemporary architectural context driven by continuous production and eventual demolition, materials are often used temporarily before leaving the cycle of use. The pursuit of newness becomes the primary starting point, while existing materials still hold the potential to be reinterpreted and extended in new ways.
The approach in this pavilion begins instead with understanding the material and its history, its properties, traces, and modes of operation, before developing new arrangements and systems from that foundation.
The assembly is conceived as an open-ended system. Construction is not the beginning, and disassembly is not the end. Each component is designed to be relocated, repositioned, and reactivated in future contexts.
Form is reduced to what is essential, allowing arrangement and material behavior to directly define space. Architecture is kept to what is necessary, where each element performs with precision and nothing exceeds its role. What emerges is the result of a system, an assembly, and the relationships between its parts.
