07/04/2026
Tarif et deseniz edemem ama birkaç cümle ile size son nefesimde dahi unutamayacağım bu çaresizliğimi anlatmaya çalışacağım. Bugün sizlerle bu görseli p.aylaşırken benim oğlumun ilk adımları gözlerimin önünde. Onun bana doğru yürüyüşü, ilk adımını atarkenki yüzünde beliren o düşmenin endişesi değil o adımı atacak olmanın inancı hepsi bir bir gözümün önünde.
Şimdi ise oğlum eridi gözlerimin önünde. Bu hastalık onu günden güne benden aldı. Yüzünde sadece korku var aklında ise o adımı atamayacağına olan çaresizliği.
Başarmayı yine istiyor ama tek başına başaramayacağını biliyor. Eskisi gibi güçlü değil.. Farkında o da, eriyor.
Kolunun altından tutarak attırdığım birkaç adımla dünyanın en mutlu insanı oluyor oğlum ama ellerimizi çekersek bir daha asla yere basamayacağını biliyor. Bu çaresizliğin bu acının gelin umudu siz olun. Evladımın yürüme hayali gözünde kalmasın. Bu hastalığın bir çaresi varken p.arasızlığa k.urban gitmesin oğlum ne olur gelin yetişin benim canıma 🤲🏻😔
